«Απ’ το φως της σκηνής στο φως της καρδιάς μας»του Μάριου Λεβέντη
Μνημόσυνος λόγος στον Δάνη Κατρανίδη(04/08/1949 – 01/09/2024)
Ο Δάνης Κατρανίδης έφυγε μαζί με το καλοκαίρι. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ο Δάνης ήταν το καλοκαίρι του θεάτρου. Ένας ήλιος δυνατός, φωτεινός, ακάματος, αξιοπρεπής, συνεπής, πνευματώδης, φιλοσοφημένος, με σπουδαίες διαπεραστικές κι ευδιάκριτες ακτίνες σ’ όλα τα είδη, τα μέσα και τα μεγέθη, μακριά απ’ τις μικροαστικές βροχοπτώσεις του χώρου μας.
Δάσκαλος, μέντορας, φίλος και καλλιτεχνικός συγγενής στο ουσιαστικό νόημα της τέχνης. Ένας άνθρωπος γεννημένος από φως, για το φως. Το φως της ευγένειας και του ήθους που εκπροσώπησε διακριτικά, αλλά και με φωτοβόλα, επιβλητική κι απαστράπτουσα ένταση, την εποχή που το θέατρο ήταν ακόμα καθαρός ουρανός και προσκαλούσε και τα δικά μας γαλάζια όνειρα στο προσκέφαλό του.
Του χρωστώ την πρώτη μου ζωγραφιά στο θέατρο, στην πιο τρυφερή μου ηλικία, τότε που είχε βαρύνουσα σημασία να συναντήσεις εκείνον που μπορούσε, με την ερμηνεία του, με τη στάση του στη ζωή και την τέχνη, να σου μιλήσει γι’ αληθινά χρώματα και να σε πείσει να μείνεις στο τοπίο σου χωρίς να ξεθωριάσεις. Να επιμένεις στα δικά σου χρώματα, ακόμη κι όταν γύρω σου πληθαίνουν οι αποχρώσεις του εύκολου, του πρόχειρου, του ανούσιου. Γεγονός καθοριστικό, τη στιγμή που πολλοί άλλοι ήδη υπέκυπταν και ενέδιδαν στην κουλτούρα της αχρωματοψίας με θολά αποτελέσματα.
Ευτυχώς, όσοι τον γνωρίσαμε, τον ακολουθήσαμε και τον χειροκροτήσαμε πολλάκις, ξέραμε πως στην περίπτωσή του όλα είναι απολύτως σαφή και νεταρισμένα. Ξέραμε πως δεν υπήρχαν θαμπάδες, καταχνιές ή ημίμετρα. Όπως το φεγγάρι φωτίζεται απ’ τον ήλιο, έτσι κι η σκηνή φωτιζόταν απ’ τον ίδιο.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2024, ο ήλιος του Δάνη Κατρανίδη κρύφτηκε. Κρύφτηκε για ν’ ανάψει ακόμα δυνατότερος σε μιαν άλλη διάσταση. Σαν ένα διάλειμμα από τις πρόβες του. Εκεί, στο θέατρο ΠΟΛΗ, στην πλατεία Βικτωρίας, που αποτέλεσε προσωπικό του όραμα. Εκεί που υπήρξε πρωταγωνιστής, θιασάρχης, «πολεοδόμος» της καλλιτεχνικής καθαρότητας, αλλά κυρίως εγγυητής της αυτονομίας της.
Και μπορεί οι πρίγκιπες του θεάτρου να λιγοστεύουν, μπορεί να πληθαίνουν οι μαγαζάτορες στο είδος, αλλά τέτοιες μεγαλουπόλεις, δάσκαλε, δεν ερημώνουν ποτέ, όσο κατοικούνται απ’ τη λάμψη εκείνων που τις γέννησαν.
Σήμερα συμπληρώνονται δύο χρόνια από τότε που πέρασες απ’ το φως της σκηνής στο φως της καρδιάς μας.
Υ.Γ. Συνεχίζω τη ζωγραφιά που ξεκινήσαμε μαζί, με γραμμές καθαρές και χρώματα ανόθευτα, κόντρα στις μουτζούρες των καιρών.
Μάριος Λεβέντης
*Το κείμενο του Μάριου Λεβέντη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά την 1η Σεπτεμβρίου 2024, με τον γενικό τίτλο «Ο Μάριος Λεβέντης αποχαιρετά τον φίλο και δάσκαλό του, Δάνη Κατρανίδη». Την 1η Σεπτεμβρίου 2026, ακριβώς δύο χρόνια μετά, δημοσιεύεται εκ νέου, αναθεωρημένο κι εμπλουτισμένο, υπό την αποκλειστική μέριμνα του συγγραφέα και ανεξάρτητα από την αρχική δημοσίευση.
%20cover.tiff)